Cuma, Nisan 14, 2006

Kesik...


Nerdeyse bileğimden başladı ve işaret parmağıma kadar, nasıl olduğunu anlamadan çizip geçiverdi lanet bir dosyanın spiral cildinin plastiği.. Çizdi geçti. Önce acı hissetmedim, sonra hafifçe sızlamaya başladı. zaman zaman oluyor bu, kağıtla da kesmişliğim var elimi, parmağımı. Bir defasında dudağımın kenarını da..

Geçer bu çizginin izi nasılsa bir gün. Sorun değil diyorum kendi kendime. Bir cihazla taransa ne izler bulunur elimde, yüzümde...

(Peki yaşamın kestiği yerlerin çizgileri... Onlar da geçecekler değil mi bir sabah uyandığımda? hadi.. fazla pesimist olmaya lüzum yok bu saatte. git uyu..)

3 Comments:

Blogger Mert said...

gecmis olsun :) gecer hepsi

15/4/06 08:50  
Blogger Suat Saygın said...

Yaşamın kestiği yerler, izlerini bırakıyor şüphesiz. Yara kabuk bağlıyor ve yeni kesiklere yelken açılıyor. Ah unutmak denen müthiş sır olmasa, ne yapardık? Şüphesiz bu çizikler, olgun bir insan olma yolunda basmak oluyor bize...

15/4/06 15:31  
Blogger deepness said...

Ewet, geçer, geçecek, ben yaşamın açılıp kapanan perdeleri ile uğraşırken, farkında bile olmayacağım. Teşekkürler Mert.:)

Unutmak ve değişmek olmasa, her sabah yepyeni bir güne uyanırken, mücadele edebilmek için içimizdeki gücü nasıl bulabilirdik Suat?

17/4/06 00:02  

Yorum Gönder

<< Home