Çarşamba, Eylül 20, 2006

Durum...

Mutsuzluğa alışılmış, kanıksanmış bir dönem. İleriye veya geçmişe, sağa veya sola bakmaya gücü olmayan gözler. Garip bir ruh durumu. Yorgunluk ilk tespit. Fikrin, bol bol meşgul olması, iyi yöntem.
Sabah uyanmak için sebep varmış gibi yapıyor gözler, kendi kendini görmezden gelen bir çift göz. Üstelik kurumuşlar artık. Gökyüzüne devretti vazifesini, yağmur bol bol yağıyor, etraf ıslak. Otobüs, sakince yol alıyor. Gemiler, suda demirlemiş olarak bekliyorlar. Mevsim değişmiş, ufukta gri bir bulut. Elmanın içinde kımıldayan micik kurdun da bir hayatının var olduğu düşüncesi başgösteriyor.

Gecenin kalıntısı: Ask the dust,Derailed.

2 Comments:

Blogger Suat Saygın said...

Bu sözler alıntı da olsa sanki hislerinize tercüman mı oluyor ne? Kendimizi bırakmamak lazım, zaman zaman yeise düşmeden edemiyoruz ama olsun tutunmak lazım bir yerden hayata...

30/9/06 01:11  
Blogger deepness said...

Suat; ewett bu kelimeler içimden alıntı, bu sebepten bana çok yakınlar, bendenler.

30/9/06 17:56  

Yorum Gönder

<< Home