Yolculuk...

Bedenimi, dışımı aldım, götürüyorum uzaklara. Başka havalar teneffüs etsin diye. Başka odalarda güneşin batışını seyretmek için. Rahatlamak, koyu bir çınarın gölgesinde tahta masa ve sandalyelere oturup, bir bardak çay içmek. Rakamların, analizlerin dışında bir kaç kelime konuşmak, başka dünyalara bir göz atmak.
Dinlenmek, bedenen mümkündür belki de. Fikrimi nereye alsam, götürsem. Düşünceler, başka sabahlarda değişir mi? Suya bıraksam, akıp gider, denize karışır mı? Ya rüzgar, uzak ülkelere götürür mü? Zihnimin huzur bulacağı vaha neresi. Ben nerdeysem, boşluklarım orada.
3 Comments:
dinlenmek aslında hiçbir zaman beden için geçerli olmuor. biz ne zaman dinç hissedersek zihnen kendimizi, zaten beden yorgunluğunun bir önemi kalmıyor. düşünceleri bırakmaksa, o bir muamma...
'Disimi aldim goturuyorum' sozu cok guzeldi. Ah keske icimizi bir sureligine birakabilsek, ama olmuyor ki.
might; çalışırken de dinlenmek mümkün aslında. çalışırken daha iyiyim sanırım yine de işkolik olmaktan nefret ediyorum.
suat; beğenin için teşekkür ederim. ancak, bu sözü fikrimden bulup çıkarıp, yazmaya gerek kalmamış olmasını, hissetmemeyi tercih ederdim...
Yorum Gönder
<< Home