Salı, Kasım 23, 2010

Bekle.

Sonra kaybetmiş olabilirdik
Önemi olan bu değildi.
Önce bulmuş olmamız içimizi rahatlatmalıydı ve öyleydi.
Hem papatyaların kuruduğunu herkes bilirdi.
Dolunayda herkes daha iyi hissederdi oysa.
Sabah uyanmakla bir ilgisi yoktu gece uyumanın
Apayrıydı orada olmakla, burada hissetmek.
Mutluyken ağlayabiliyorsa insanlar, kaybettiklerini de bulabilirlerdi
Kitaplara sığdırılabiliyordu yaşam, kahve bitebiliyordu içtikçe,
Herkes biliyordu sahteliği, bilmemezlikten geliyordu gerçeği
Bir oyun, ancak bu kadar istekle sahnelenebilirdi,
Tesadüfüne bırakılıyordu beklentiler,
Akşama görüşecektik, hoşçakalacaktık ve büyüyecektik,
Bulunanlar ve kaybolanlar arasında sürecekti.
Hepsi buydu.

1 Comments:

Blogger Alba said...

Çok şiirsel, çok gerçek.Kuruyacağını bile bile papatyalardan vazgeçemeyenler için çok anlamlı bir yazı olmuş.Ellerine sağlık.

11/2/11 11:41  

Yorum Gönder

Links to this post:

Bağlantı Oluştur

<< Home